çağla deniz
@cagladenizb
“Read, read. Read everything - trash, classics, good and bad, and see how they do it. Read! You'll absorb it. Then write. If it's good, you'll find out. If it's not, throw it out of the window.”
Ama ya başkalarını küçümseyerek bakıyorum ya da kendimi onlarla kıyaslayarak. Sonra düşünmeye başladım, ben neden başka kadınlarla rekabet ediyorum? Erkekleri etkilemek için mi? İşin özüne inemedim. Patriarkal sistemin koşullandırdığı biri olsam bile, bunu aşmak kolay değil ve bu benim suçum değil; ben sadece bir bireyim. Ama bu, "statükoya boyun eğmek" sınırında kaldığım anlamına mı geliyor? Ben de "korsesini çıkaran" biri mi olmalıyım? Beni neyin mutlu edeceğini bilmiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendinize olumsuz bakmayın. İçinizde bir ideal benlik yaratmaya çalışıyorsunuz (mükemmel bir "ben") ve sürekli onunla örtüşmeye çabalıyorsunuz. Kendinizi bu ideale zorlamanız bir takıntının göstergesi. Kendinizi "yetersiz" olarak düşünmeyin olumsuz yönlerinizden ziyade olumlu yönlerinizi fark etmeniz gerekiyor.
Aşırı düşünce kalıplarımın ne kadar yıkıcı olduğunu yeni yeni fark ediyorum, kendimi ve başkalarını nasıl acımasızca yargıladığımı, en küçük bir hata, kusur ya da yanlış anlaşılma yüzünden insanları nasıl hayatımdan sildiğimi… Bu katı düşünme biçimi hem bana hem çevremdekilere büyük acı verdi. Hala biraz öyleyim belki, ama düzeliyorum.
Ama artık kusurlu oluşumu sadece kabullenmek yerine, kendime bu kadar karamsar bakmamayı seçiyorum. İçimde parlayan, ışıldayan yanlar da var. Ben sadece onları görmemek için fazla çabaladım. Kendimi içimdeki çorak topraklara hapsetmiştim; oysa içimde yeşille ve mavilikle dolu verimli topraklar da var. Artık oralarda daha çok vakit geçirmeye çalışacağım. Bunu yapabileceğime inanıyorum. Tüm bunların, yaşamak için verdiğim özel bir çabanın parçası olduğuna inanıyorum. Şu an önemli olan da bu inancı kaybetmemek.
Ama fark ettim ki, kimsenin dolduramayacağı boşluklar da var. Onları doldurmama gerek yok; zaten doldurulamazlar ve herkesin hissettiği doğal duygular bunlar. Tıpkı yaralarımla yaşamayı öğrendiğim gibi, onları da kucaklamalıyım. Belki de başka, daha olumlu duygulara daha sıcak bir kucak açmak... o zaman kolaylaşır mı?