çağla deniz
@cagladenizb
“Read, read. Read everything - trash, classics, good and bad, and see how they do it. Read! You'll absorb it. Then write. If it's good, you'll find out. If it's not, throw it out of the window.”
Kitaplığıma bir sene önce eklediğim bu romanı okumak bu yaza kısmetmiş. Hep söylerim her kitabın bir vakti vardır. “Harika Bir Hayat” Hikmet Hükümenoğlu ile tanışma romanım oldu ve beni Elena Ferrante’nin Napoli Romanları serisinden sonra düştüğüm derin boşluktan kurtardı.
Romana adını veren karakterimiz Harika’nın hayat hikayesini babasının not defterindeki yazıları ve çevresindeki insanlarında anlatımıyla birlikte okuyoruz. Harika aynı adı gibi ‘harika’ ve kusursuz bir kadın. Hikaye boyunca sık sık tanıdık edebi isimlerle karşılaşıyoruz, Nazım Hikmet, Peyami Safa… Yazarın kaleminde en çok hoşuma giden özellik tarihsel olayları bize ders verir gibi değil hikayenin içine yedirerek verebilmiş olmasıydı, ne yazık ki bir çok yazar bunu başaramıyor. Harp günlerini, insanların hissettikleri savaş psikolojisini yazar en güzel şekilde kaleme dökmüş, tarihsel anlamda sıkı bir araştırma yaptığı çok belli.
Bir okuyucu olarak okurken beni rahatsız eden tek şey Harika karakterinin bende yarattığı boşluk duygusuydu. Romanın yan karakterleri ve olaylar ince ince işlenmiş ve bir yere oturtulmasına rağmen ana karakter Harika’da hep bir cevaplanmamış sorular vardı. Sanki Harika’nın köklenecek çok daha hikayesi, hayatı vardı da yazar bir anda bıçak gibi kesti.
Romanın sonunu ele alarak konuşmam gerekirse belki yazarın asıl amacı da bu hissi yaşatmaktır..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Paniğe Mahal Yok” küçük bir kasabada yaşayan, içine kapanık Frankie ve o yaz kasabaya gelen, en az Frankie kadar garip olan Zeke’in sanat yapma arzusuyla hazırladıklar afişlerin kasabalarına bir göktaşı gibi düşmesinin hikayesi. Kevin Wilson’ın okuduğum ilk kitabıydı, yazarın dili ve anlatımı bana John Green’i anımsattı. Bir okuyucu olarak beni üzen tek şeyse asıl konu tam başlamışken romanın bitmesi oldu.
20. yüzyıl Fransız edebiyatının en önemli yazarlarından biri olarak kabul edilen Ernaux, eserlerinde genellikle kişisel deneyimleri, toplumsal normlar ve ahlaki meseleler üzerine derinlemesine düşünceler sunmaktadır.
'Kürtaj', Annie Ernaux'un kadın bir karakterin kişisel ve toplumsal bir dramını anlattığı güçlü bir roman olarak öne çıkıyor. Roman, genç bir kadının hamile kalması ve bu süreçte karşılaştığı zorlu kararlarla mücadelesini ele alıyor. Ernaux, romanın anlatıcısını, kadının iç dünyasına ve düşüncelerine derinden nüfuz ederek, okuyucuyu olayların tam ortasına çekiyor.
'Kürtaj'da kadının iç çatışmasını ve toplumun ona yüklediği ahlaki baskıları ustaca yansıtıyor. Kadının, çocuğunu dünyaya getirme düşüncesinin onu korku ve endişe içinde bıraktığı, çünkü bu kararın toplum tarafından nasıl karşılanacağını ve kendi ailesinin tepkisini düşündüğü anlar okuyucunun vicdanında iz bırakıyor. Ernaux, kadının iç dünyasını betimlerken, onun hikayesine empatiyle yaklaşarak, bireysel deneyimin evrensel bir boyut kazanmasını sağlıyor.
Roman, kürtajın yalnızca bir kadının bedeni üzerinde değil, aynı zamanda ruhunda ve toplumda da derin izler bırakan karmaşık bir olay olduğunu vurguluyor. Ernaux, kadının yaşadığı bu tecrübenin onu nasıl dönüştürdüğünü ve kişisel kimliğini nasıl sorgulattığını özenle işliyor. Bu bağlamda, 'Kürtaj', sadece kadının öyküsü değil, aynı zamanda kadın kimliğinin, ahlaki normların ve toplumsal beklentilerin bir aynası olarak okunabilir.
Annie Ernaux'un 'Kürtaj' romanı, kadın bedenine yönelik siyasi ve duygusal deneyimleri sarsıcı bir şekilde işleyen güçlü bir anlatıdır. Ernaux, karakterin iç dünyasına empatiyle yaklaşırken, kadının kişisel deneyimini evrensel bir perspektifle ele almayı başarır. Roman, kadınların ahlaki baskılara karşı verdikleri
Kara Vanessa'm uzun zamandır çevirilmesini beklediğim bir kitaptı, yayın haklarını İthaki'nin almasına ve orijinal kapağına sadık kalmalarına çok sevindim. Kitap hakkında düşüncelerim de duygularım da karmakarışık, hikâye ve yazarın dili okurken beni duygudan duyguya sürükledi. Öyle ki kitabı elimden bırakamadım, trende, minibüste veya ders saatini beklerken sürekli yanımdaydı. Bıraktığım zamanlarda bile sanki ana karakter Vanessa gölge gibi peşimdeydi. Kitabın konusu kabaca: Henüz 15 yaşındayken gittiği yatılı okuldaki İngilizce öğretmeni ile ilişkiye başlayan bir kızın hikayesi. Fakat, bu bir aşk hikayesi kesinlikle değil. Vanessa aklı karışmış bir kız ve ilişki yaşadığı öğretmen Strane manipülasyon konusunda usta bir adam. Vanessa yaşadığı şey bir istismar mı, yoksa aşk mı bir türlü bu soruların içerisinden çıkamıyor. Aslında okuyucu olarak, kitap boyunca bizlerde bu sorularla boğuşuyoruz, bu noktada yazar okuyucuları manipüle ediyor diyebiliriz. Okurken yer yer Vanessa’ya öfkelensem de hayatını kökten değiştiren bu ilişkinin bir istismar, taciz olduğunu kabul etmek istememesi ve hep ikilemde kalması bana pek de garip gelmiyor, aslında Vanessa modern insanın sürekli içinde bulunduğu bu ikilemleri gözler önüne seriyor. Yazar karakteri o kadar güzel dokumuş ki, birkaç sayfadan sonra Vanessa ete kemiğe bürünerek kurgulanmış bir karakter olmaktan çıkıyor, hayatın içinden biri oluveriyor. Eklemeden geçemeyeceğim diğer bir nokta ise kitabın içinde bol bol 
Lolita ve 
Titus Andronicus referanslar mevcut olması, bir edebiyat öğrencisi olarak bunu çok sevdim.
Lolita ve Titus Andronicus referanslar mevcut olması, bir edebiyat öğrencisi olarak bunu çok sevdim.
Colleen Hoover'ın okuduğum bu üçüncü kitabı olmalı. İlk ikisini türkçe çevirisinden, bu kitabı da direkt orjinal dilinden okudum. Kullandığı kelimeler orta ve ileri düzey ingilizce bilgisine sahip okuyucuları yormayacak şekilde bu yüzden rahatlıkla okunabilir olduğunu düşünüyorum. Hoover'ı kendi klasmanında, yani yurt dışında chick literature olarak adlandırılan grupta, eleştirirsek çoğundan iyi bir kaleme sahip olduğunu söyleyebilirim. Modern hayatın içindeki insanları ve ilişkilerini iyi ele aldığını düşünüyorum.
