Çağla
@caglaxc
124 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Hayır, ellerimi sadece yoğrulmamış sonsuzluğa,
Ayaklarımı bakir tarlalara vermek isterim.
Nefes rüzgara karışmadan önce kulağın sık sık duyduğu
Ve ezgisini çok iyi hatırladığı şarkının keyfi olur mu hiç?
Gönlüm gönlümün anlamadığı arzular.
Ben ruhumu anıların uğramadığı bilinmezliğe göndermek istiyorum.
Ah, sahiplendiğin görkemle beni kışkırtma,
Rüyanla ya da rüyamla beni rahatlatmaya çalışma,
Bana ve dünya üzerinde olacak her şeye rağmen ruhumu çağırma.
Ah ruhum,
Yüzün sessizdir,
Gözlerinde gecelerin gölgeleri uyur.
Ama sessizliğin kötüdür.
Sen de kötüsün.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yüceler’deki, İnsanın rüyasında kendi rüyalarımızı gördük.
Alacakaranlıkların vadisinden ayrılıp tepelerde kendilerini bulmaları için günlerini harcattık.
Dünyayı süpüren fırtınaları bizim ellerimiz yönetti,
İnsanı kısır sessizlikten bereketli savaşa ve zafere biz yönlendirdik.
İnsan ruhunu aleve veren,
Onu coşkun bir yalnızlığa ve asi bir ermişliğe yücelten
Ve çarmıha geren düş bizim gözlerimizin ürünüydü.
İnsan esaret için doğdu
Ve esaret hem onuru hem ödülü oldu.
İnsandan bize sözcü olmasını istiyoruz;
Onun hayatı aslında bizim kendi memnuniyetimiz.
İnsanın kulağı toprakla sağırlaştığında sesimizi hangi yürek yankılayacak?
Arı bütünle nahoşluğuyla kulaklarında vızıldıyor,
Oysa dudaklarındaki bal çürük.
Keşke seni rahatlatabilsem…
Ama bunu nasıl yapabilirim?
Tanrılar tanrılara seslendiğinde sadece boşluk dinler,
Çünkü tanrılıklarının arasındaki körfez uçsuz bucaksızdır ve boşlukta rüzgar esmez.
Yine de seni rahatlatmak isterdim,
Bulutlu kürene huzur getirmek isterdim,
Her ne kadar güçte ve yargıda eşit olsak da sana önerilerde bulunmak isterdim.