Ey evladım Mahmud" dedi Üftâde "İşte sen dahi o toprağın altındaki kara tohum idin. Üzerindeki toprak nefsindi senin. Evvela o toprağı yarıp çıkman gerekti. Ben yalnızca sana lazım olanı verdim. Benim sana verdiğim can suyu idi sadece. Sen ise o toprağı yarıp çıkmak için sebat ettin. Sende sabır var, fedakârlık var, samimiyet var... İşte o sebeple nefs toprağını yardın da güne çıktın şimdi."
Ey nefsim şimdiye değin sen benim boynuma bir urgan geçirdin de nereye istediysen aldın götürdün ya! Şimdi o urganı ben senin boynuna geçireceğim ve yerlerde süründüreceğim seni. Mademki susmayacaksın sen, mademki durmayacaksın o vakit ben acı çektireceğim sana... Sen beni terk etmek için yalvaracaksın" dedi