Okan Çalık
@calkokn
Mea mihi conscientia pluris est quam omnium sermo
Her şeyi anladığını sanmak bir şiddet biçimi ve kişisel alanın ihlali anlamından başka bir şey değil. Bu bakış açısıyla Tarkan’ın seslendirdiği 'Beni Anlama' şarkısını çok daha iyi anlıyor ve şuan bu metni yazarken arka fonda açtım dinliyorum. Bizim bildiğimizi sandıklarımızın sınırları, aslında anlayabilme sınırlarımızı da belirler. Sokrates:"Tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir derken, belki de şunu söylüyordu bize. Hiçbir şeyi bilmediğime göre, hiçbir şeyi de anlamak zorunda değilim. "Mutluluk, zihnine alacağın bilgileri filtreyebilme yeterliliğidir." diye not almıştım bir ara... Yani şunu öğütlemek istemiştim kendime, sadece insanların sana anlatmak istedikleri kadarını anla ve dinle. Karşındaki insanın anlatmak istediğinden, fazlasını dinlemek sana da ona da yük olur. Sorgular gibi ögrenme kendisini, keşfederek ögren. En sevdiği filmi, bir muhabbet arasında öğren. En sevdiği yemeğe, bir yol restoranında denk gel. En sevdiği rengi, üzerine konan kelebeğin rengiyle keşfet. Neden bu kadar anlamak istiyoruz ki cidden? Neden birbirimize hiç boşluklar yaratmıyoruz. Paylaşım halinde olduğumuz zamanlarda da, oluşan boşluklara neden aynı şeyi sığdıramıyoruz ki? Anlamak da tam olarak bu değil mi? Sessizlik zamanlarımızda oluşan boşlukları, aynı şekilde doldurabilmek. Monologlarımı bu kadar seviyor olmamın, nedeni de tam olarak bu. Anlamak bir yanılsama biçimidir. Anladığını sanmak ise şiddet biçimi. Bundan dolayı anlamak için, kendimi yok ettim. Anlamak, sevmeyi unutmaktır.
Gerçek insanın içini bulandırır o yüzden çoğu insan sahte olanın güvenliğine sığınır.
merhamet bir insanin üzerinde duran en şık gömlek, ilişkilerin köşe taşı, insanların birbirlerinden emin olabilmek için baktığı ilk kıstas. merhametliyse, tamam diyorlar, bu insanla bir yol yürüyebilirim, evet merhamet, dostlugun ve aşkın en güzel süsü.