Hastalandım, ağlamak istesem de olmuyor artık çünkü gözler de yanıyor, vücut artık kendini tazeleyemiyor. Yalandan bir hayatta tanıdığı herkese yalan söylemiş birinin cefasını çekiyorum. Yeter mi, yetmez! Nedensiz gecelerin sabahını görmekten bıktım. Hissizim bu aralar, son beş yıldır, birinin gözüne bakınca ne diyeceğini anlıyorum ama tepki veremeyip üstüne kelimeleri bir araya getiremiyorum, arada bir düzeliyor, ve sadece üç düşünce var aklımda birincisi eğitim(Türkiye'de) görüp kafamı yıkamak ikincisi aramak aklımda olup beni yoranı aramak üçüncüsü ise kendini bir yarışta zannedip kendisini benle kıyaslamak isteyen cahilleri, küçümsemiyorum onları sadece yaptıkları bana göre çok saçma, istemsizce “katiller gibi öldürmek” istiyorum. Evet bu sözcük grubunda gerçek anlamı dışında çok şey yatıyor ama neyse....
Ne diyor Sanatçı:
–“...Geceler mi uzadı bu karanlık ne...”. Burada da derinler var. Cümleyi düşündükçe insan kendini kaybediyor. Ama vazgeçsen olmuyor ölsen hiç olmuyor..