Ebrar can
@canebrar
Diş protez teknisyeni
Marmara üniversitesi
İstanbul
10 Kasım
87 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Neden, diye sormuştu Deleuze, her aşk, her yaşantı, her olay bizi yaralıyor, paramparça ediyor? “Neden bütün olaylar hep bir salgın, savaş, yaralanma ya da ölüm türünden?”
Hiçbir zaman olayla eşitlenemiyoruz, diyordu Deleuze — hep ya çok erkeniz ya da çok geç kalıyoruz; ya çok aceleciyiz ya çok pasif, ya çok ilerdeyiz ya erişemeyecek denli uzakta.
Ya şu: “Bana çok zayıf, kırılgan gelen hayatım, kayıp gidiyor elimden”; ya da bu: “Hayata karşı zayıf olan ben kendimim, beni altüst eden, benimle hiçbir alakası olmayan biricik şeylerini ortalığa döküp saçan hayat.”
Oysa kişi vakti geldiğinde doğmazsa güvenli hissettiği o su onu zehirlemeye başlar. Doğmanın acısını göze alamadığı için çürümenin acısını göze almak gibidir bu. Doğmayı ve büyümeyi reddetmek, kişiyi dünyanın acısından alıkoydu gibi yaşamın sevincinden de alıkoyar
Daha kolay hayatlarımızdan nasıl daha çok yorulur ve hastalıklardan muzdarip olabiliriz? Bu kadar imkan ve olanak varken neden işlerimizi asla yetiştiremiyoruz ? Küçük adımları bile atmaktan bizi alıkoyan nedir? Küçücük zamanlar alan onlarca değerli şeyi ertelerken bizim için değerli başka şeyler yapıyor muyuz ?