Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe,yalnızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakışı açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır.
Bizi sağlıklı yapan yediklerimiz değil hazmettiklerimizdir,bizi zengin yapan kazandıklarımız değil muhafaza ettiklerimizdir ve bizi ilgili yapan okuduklarımız değil aklımızda tuttuklarımızdır.