Neden bir insan hayatı iki eliyle sımsıkı boğazına yapışmışçasına yaşamayı sever?
Neden birini göğsünde bir müddet dinlendirdikten, emin hissettirdikten sonra hayatın akışıyla birlikte karılıp katışmaz?
Birine "sen yanlış yapmaktan başka birsey bilmiyorsun" diye söyleye söyleye onun doğru yapmasını ve onaylanmasını beklemek neden hep aynı son?
Bilmiyorum ömrüm, kendime katlanmayı ve yaşamayı bırakmak istiyorum..