Cansu
@cansuc
Şu anda okuduğu kitap
Insan olmanın pathosunu kavradım. Özünde yalnız, qma birliktelik mitine ihtiyaç duyan ölümlü bir varlık olmanın.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlar doğadan korkuyor ve kendilerine doğanın üzerinde egemenlik kurduklarını ispatlayabildiklerinde içleri çok rahatlıyor. Bu yüzden çimler var, bu yüzden mimarileri doğal olmayan şekillere dayalı. Ama aslında doğa, saf doğa, onlar için sadece bir sembol. İnsan doğasının bir sembolü. Birbirlerinin yerine geçebilirler.
Asal sayılar güçlüdür. Başkalarına bağımlı değildir. Saftır, tamdır ve gücünü asla kaybetmez. Asal sayılar gibi olmalısın. Gücünü kaybetmemeli, mesafeni korumalı ve etkileşimden sonra değişmemelisin. Bölünmez olmalısın.
İnsanlar şiddet ve hırsla şekillenmiş, kibirli bir türdür. Yaşadıkları gezegeni, şu an için erişimleri olan yegane gezegeni yıkımın eşiğine getirdiler. Ayrımlarla, sınıflandırmalarla dolu bir dünya yarattılar ama kendi aralarındaki benzerlikleri görmeyi beceremediler. Teknolojiyi insan psikolojisinin uyum sağlayabileceğinden daha büyük bir hızla geliştirdiler ve hepsinin delisi olduğu para ve şöhret için ilerlemeye çalışıyorlar hala.
En zeki yaşam formunun bile hala kendi arabasını kullanmak zorunda olduğu bir gezegene gelmiştim...