"Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.
Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.
Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
Söz dedim, söz verdim.
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim, sonra seni
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım."
youtu.be/oGsjqBHK_1I
Küçükken kalbim birinin kötü olduğunu düşünmeme izin vermezdi .Küçükken ne tuhaf di mi ne kadar hoşgörülü oluyor insan.Herkese,her şeye karşı...Kötü insanları,heleleki ailemizden biri ise ne kadar kolay sevebiliyoruz.