Ülkelerin gücü ya da zayıflığı; halkların refahı ya da yaşam kaygısı yalnızca bir yöneticinin adaletine ya da işe yaramazlığına bağlı değildir.Yöneticiler ister iyi ya da ister kötü;ister kahraman ya da zalim olsunlar her daim halkın içinden çıkarlar.Onlar halkın ruhunun suretidir.Onlar kendi halklarının var ettiği bireylerdir.Halkları nasılsa,onlar da her daim öyle olmuşlardır.