ah werther, bu yarattığın etkiyi bir bilseydin! bir bilseydin beni, gönül bağlarımın sana nasıl da zincirlendiğini görseydin; bu zalim dünya üzerinde kalmayı tercih ederdin. birkaç sözcüğü bir araya getirmen bile beni fazlasıyla mest ederken üzerimde yarattığın bu etkinin büyüklüğünü hissetmeni dilerdim. ancak tek yaptığın acılarımın günden güne bir çığ gibi yuvarlanarak büyümesini seyretmekti. buna karşın tebessüm etmekten başka çarem yoktu. çünkü dudaklarımın yukarıya kıvrılışını görmeseydin, acılarımı yenemediğimi sezebilirdin. bu yüzden, kısa keseceğim. ben, kalbine acılar sunmaktansa bunların hepsini kendime yükleyip mutluluğunu görmeyi yeğlerim. ve işte böyle sevgili werther, kalbimin sana doğru çekilmesine engel olamadım.