Ruhumun uzak ve özlem dolu bir yerlerde kalmış olmasından sebep bedenim yorgun,bedenim bir başka bedeni de taşıyormuşçasına bitkin. Yalnızım. Yalnızlığımı hissedecek kadar yalnızım. Aklımdasın ancak yine de yalnızım. İnsanın boşluğunu yine insan dolduruyor. Sana ihtiyacım var.
Ruhumuza dokunan içli cümleler azaldı,günü ve birbirimizi yaşamaya yetmiyor zaman. Bütün bu koşuşturma kendimizden kaçmamıza teşne oluyor. Kendinden kaçan insanın "bir başkasını" bulması ne kadar da zor .
Farkındayız veya değiliz ancak kesin olan şu ki bu büyük,bu beton,bu hızlı ve insan seli şehirlerde;ayaklarımız,kulaklarımız,gözlerimiz ve en çok da gönlümüz inciniyor Dağlım.