Çok samimi, çok tanıdık.
Ayrılık sonrası ve genel olarak hayatın içerisinde yaşadığımız duygu karmaşalarının, git gellerin, fikride ve duyguda sabit kalamamanın bireysel olmadığını, hepimizin benzer tınılarda dolaştığını görmek çok rahatlatıcı ve çok insan hissettiriyor.
Birey olarak hepimizin hikayesi ve yolları farklılık gösterse de bu yolu yürürken benzer noktalara basıyor olmak, hepimizin benzer hislere kapılıyor olması ve bunu duymak bana çok iyi hissettiriyor.
Ağır, ağdalı bir dil kullanmadan da, oldukça rahat okunabilir bir anlatımla da edebi olmak mümkün. Bunu çok güzel başarmış. Çok ufak ufak söylemlerle çok güçlü yerlere dokunmuş.
Keyifli bir okumaydı.
"Dünyanın sonundan başka hiçbir şey, dünyanın sonu değildir.”
Olacakları kontrol edebileceğimizi sanmak da ne büyük ego. Neyimize bu kadar güveniyoruz bilmiyorum. Her şeyi doğru planlarsak yollar bizi tam istediğimiz yere çıkarır sanıyoruz. Sonra hiç beklenmeyen bir anda bir olay küüt diye gelip hayatının ortasına tosluyor, bütün planlar dağılıyor. Oluyor yani bunlar. Kimse kendini bir şey sanmasın, bizden büyük hayat var Osman.
Yaşamımın sürekli talihsiz bir kaza nedeniyle değişmesinden çok yorulsam da artık bununla kavga etmiyorum. Artık hiçbir şeyle kavga etmek gelmiyor içimden. Ellerimi kaldırdım, teslim oluyorum. Savaşmayı bırakan insana kim ne yapabilir ki?
Yenilmek kadar büyük özgürlük yok, şimdi kazananlar düşünsün Osman.