Cem Can Keynes
@cckeynes
Konforu bencilliğe dönüştüren bir nesili hayretle izliyorum.
Sıradan olmayı reddediyorum.
Şiirlerimi okumadan beğenmeyiniz.
C. Can Keynes
#127017893
Öğretmen ve Eski Kuşçu
Bir yerlerde bir şeyler okumuş insan.
Bilmem ki nasıl söylesem?
Aydın, 11 Mayıs
67 okur puanıAğustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Saatsizliğin KıyısındaŞiir
Biraz önce saat 5'ti, yarım saat daha büyüdüm.
Kimine yarım saat daha öldüm, kimine hiç doğmadım.
Sabiler geleli yarım saat oldu, gökyüzünden dualar düştü.
Bana sormayın çünkü ömür;
yalnızlığın yurtsuzluğu,
Sükûtu figan çığlıklar kulağımda,
ölümün tedavisizliği.
Bir türkü ucunda sevdalar tükendi,
zahiriydi aynalar,
Yaşamı yakalamak istedikçe anılar nüksetti,
Nafile onca nefeste dumanlarımız raks etti
ve ben boğuldum.
Tutsak yürek çırpınışları mayınlarda,
merhametsiz ellere teslim,
Yıkamadan gömmüyorlar en azından,
bu son tesellim.
C. Can Keynes
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
yarı ölümlü ayrılıklarŞiir
Ölülerin bahsi yapılmaz.
Çabuk kaçırılır düşüncelerden,
Her akla geliş, hızla unutmaya gebedir.
Ölülerin şafağı sökmez.
Gündüzleri var mıdır ki geceleri olsun,
Nedenleri var mı ki sonuçları olsun.
Ölülerin gecesi bitmez.
Uyuyor görünürler veya görünmezler,
Kirpikleri sessiz, biraz da çapaklıdır.
Ölüler alışveriş yapmaz.
Manavda pazarlık yapamazlar,
Bacaksız kovalamaz, yemek yakmazlar.
Ölüler gezmelere gitmez.
Misafir istemezler, görmezler,
Güvercin olamazlar, bulut koşturmazlar.
Ölüler, ölemeyen ölüler.
Her taraf ayrılık yeni araf,
Arafın ardında; yaşayan ölü ordusu.
C. Can Keynes
Susmalı şiirŞiir
Esrarlı bir alaturka hüzün eşlik ediyor geceme.
Saat hiç 3'ü geçmedi, baharım durup yağmadı hiç.
Ucu ışıksız tünellerimden kimseler girmedi.
Kimse bozguna uğratamadı acılarımı;
onlar hep kazanır.
Eh,
biraz da deniz koksaydı bari, tufan kopmadan evvel;
Kendimi şanslı sayardım.
C. Can Keynes
SonataŞiir
Sahi, gökyüzünün rengiyle kim oynadı?
Neden bulutsuz solgun çocuk yüzleri?
Ah,
Uçurtmalar da eksiliyor birer birer
Göz göze gelmelerimiz neden tükendi?
Mavi rengi pas mı tuttu,
oksitlendi mi aşklar?
Yanık türkülerin yerini zahiri tutkular aldı.
Bir âlemi yaradan unutuldu da adı bakî kaldı.
Salıncaklar kurudu, salındı deniz,
Gün sonu Z raporu kokuştu etraf,
Tırnaklar kırıldı, nemalar sahiplendirildi.
Cicoz bugün üzgün,
maması yerinde yok.
Öyle ya,
Kiraz sapından da çay yapar lümpenler,
Bana biraz adaçayı kâfi, sana ıhlamur limonlu.
Kükürtlü mis havada hepimiz Behçet olduk
Naneler de kokmuyor artık,
bilirsin soldu dünya,
Mahpus karılar değil artık herkes sigaradan tiryaki,
Cansız limanlarına gemiler yanaştıramam daha
Ne sanat ne de zanaat izi kaldı kırışıklarımda.
Soğuk anısızlığımdan yek fotoğraf yek hatıra;
Kırgın ve sessiz sonata.
C. Can Keynes