mona rosa
@ccks
Kuran medeniyetinin inşa ve ihyası
Kartezyen dünyaların iç kuralları bu kuralları koyanlar tarafından hüküm koyucu,
yaptırımı olan kavramlar haline dönüştürülmüştür. İnsanlık ve İslâmlık tarihi
boyunca Asr-ı Saadete kadar olan her bir peygamberin döneminde ve Asr-ı Saadette
temel mücadele, bu dar bakışların vahyin bakışına yakınlaştırılabilmesi
yönündedir. Asr-ı Saadet sonrasında ise Kur’an adına felsefenin hükümlerinin
ortaya konduğu ve vahyin bakışının verilenerek daraltıldığı iki önemli dönemde,
felsefenin kirlerini temizleme gayreti işine girmiş, bu yolla Kur’an
Medeniyeti’nin ihyasını hedefleyen iki önemli şahsiyet: İmam-ı Gazali ve
Bediüzzaman Said Nursî.
“Bakın. Cumhuriyet Maarifi, bizi ‘Hayatta en hakiki mürşit
ilimdir’ doğrultusunda eğitirken, pozitivizmin gereği olarak doğrusal
neden-sonuç ilişkilerinde yoğunlaşmıştı. Sistem, ‘şunu şöyle etkilersen bu
sonucu alırsın’ şeklindeki Kartezyen dünya görüşünü öylesine başarıyla dayatmış ki, ‘Osmanlı İmparatorluğu neden battı?’ gibi canhıraş bir soruyu, ‘Padişahlar zevkü sefa alemine daldılar da ondan’ diye fevkalade indirgemeci bir neden ileri sürerek mükemmelen cevaplayabiliyorduk. Ya da ekonomik geri kalmışlığımızı ‘Müslüman olmamızla’ ya da, sosyal güvenlik sisteminin batıyor olmasını ‘emeklilik yaşıyla’ açıklayıp bitirebiliyorduk”
Bir oyun kurmuştuk, briç gibi satranç gibi. Tabiatta olmayan bir
şekil kurgulamıştık, üçgen gibi, piramit gibi. İşin matrak yanı, üçgenin
açılarının toplamının yüz seksen derece olduğunun saptanmasının ‘bilimsel bir zafer!’ olarak algılanmasıydı, sanki başka türlü olabilirmiş gibi. Sanki, adına satranç denilen olayda kalenin çapraz gitmemesi şaşırtıcıymış gibi.