yağmur
@ccyagmur
Şu anda okuduğu kitap
Güzelliğinden ya da kendimi çok yakın hissettiğim hareketlerinden ve teninden sızan bir ışık, bana dünyanın gitmem gereken merkezinin onun yanı olduğunu hatırlatıyordu. Geri kalan yerler, kişiler, meşgaleler “kaba oyalanmalar”dan başka bir şey değildi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Vaktin çoğunda onu bir türlü unutamıyordum ve artık aşk acımı biçimlendiren şey, Füsun’un yokluğu değil, acının sonunun bir türlü gözükmemesiydi.
Hayatta pişman olduğun şeyler varsa, sabahlara kadar yıldızları sayarak bekliyorsun.
Onu görür görmez, bütün acımın en azından bir süre için dineceğini biliyordum.
Hayatta, esas mesele mutluluktur. Bazıları mutludur, bazıları mutlu olamaz. Tabii çoğunluk ikisi arasında bir yerdedir.Çok mutluydum o günlerde ama fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra, fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum. Ama ben mutluluğumu, onu korumak için değil, derinden derine yaklaşmakta olan bir mutsuzluktan, Füsun’u kaybetmekten korktuğum için fark etmiyordum.