“ne olurdu fotoğrafın da kokusu olsaydı
sesin fotoğrafı. boşluğun fotoğrafı.
parmak uçlarındaki karıncanın ruhtaki üşümenin... ölüm kimseyi bu kadar yalnız bırakmazdı."
böyleyim diye ayıplama beni.
bir gün kendimi sonsuzluğun koynuna
bırakırsam yaralı ve yenik bir asker gibi darılma unutma ki her seven, isimsiz bir kahramandır.
unutma ki insan; sevebildiği kadar insandır.
-ümit yaşar oğuzcan
kalp midir insana sev diyen,
yoksa yalnızlık mıdır körükleyen?
sahi nedir sevmek; bi muma ateş olmak mı,
yoksa yanan ateşe dokunmak mı?
-şems-i tebrizi
