İşten çıktım. Dilimde “Söyleme bilmesinler…”
Bindim arabaya normalde yolum kısa diye uğraşmam ama bağlandım telefonun radyosuna. Açtım Samime Sanay’dan, dinledim şarkıyı eşlik ede ede.
Şarkı değişti, yol bitti. Ama kapamadım müziği telefondan dinlemeye devam ettim.
Evdeyim. Soyundum dökündüm oturdum yatağa.
Elimde “Söyleme Bilmesinler”. Arka fonda şarkılar değişiyor.
Bense Ethem’in gerçeğiyle yüzleşmesini okuyor ağlıyorum.
Ben ağlıyorum. Fonda Zekai Tunca…
Bütün gece ağlaştık Nurten’le… diye başlıyor paragraf.
Nurten, “Ağlama artık Ethem, ben senin annen olurum” “Sen de bana baba ol.” diyor.
Ethem, “Olurum” diye cevap veriyor onlarca kez. “ Olurum, olurum, olurum, olurum, oldum Nurten, oldum kızım, oldum karım, oldum canım. “
Ben bu satırları okurken hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ve eşlik ediyor Zekai Tunca “Üşüdüm diyorsan güneş olurum
Yanarım sevginle, ateş olurum
Dolarım havaya, nefes olurum
Gülü susuz seni aşksız bırakmam”…
Söyleme Bilmesinler