Ama, okudum. Yaşamim boyunca, durmamacasına; okumaksizin yaşayamayacagımı duya duya. Birçok şeyin ölüp gittigi -ölüp gittigi düsünülen- bu yasimda bile, en cilgin çesitliligi içinde okumalarimi sürdürmemek, usumdan geçirebilecegim en büyük "olmazlik".
bana iskence eden utancsa pek net bir temeli olmadigi icin cok daha fazla yipraticiydi: neden bu kadar kusurlu, degersiz ve yanlis hissettigimi bilmiyordum, sadece oyle hissediyordum iste ve kafami ne zaman kitaplarimdan kaldirsam yuzum iki yandan hucum eden sumuge karismis yaslara bulanmis oluyordu.