onu cok seviyordum. icimde butun bir dunyayi sevecek kadar cok muhabbet bulundugunu hissediyor ve bunu nihayet bir yere sarf edebildigim icin kendimi mesut sayiyordum.
maria puder bana bir ruhum bulundugunu ogretmisti ve ben de onun, simdiye kadar rastladigim insanlar arasinda ilk defa olarak, bu ruhu buldugunu tespit ediyordum.
bu yasima kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanin vucudu birdenbire benim icin nasil bir ihtiyac olabilirdi? fakat bu hep
boyle degil midir? bircok seylere ihtiyacimizi ancak onlari gorup tanidiktan sonra kesfetmez miyiz?..