çok erken yaşta yetişkinin rolünü üstlenmek zorunda olduğunuz bir ailede büyümüşseniz, bunun yerine (bilge yetişkin) küçük profesör adını verdiğimiz durumu içselleştirmiş olabilirsiniz.
Bu, kafasındaki yetişkin algısına göre davranmaya çalışan çocuktur.
Küçük profesör, çoğu zaman her şeyi bilen, patron gibi davranan, öyle ki zorbalık yapan biri gibi davranır.
Kişi depresyondaysa ve intiharı düşünmek ya da intihara teşebbüs etmek gibi kendine zarar verecek şeyler yapıyorsa, bu genellikle kişide öfke olduğuna işaret eder.
Çaresizlik, çocuklara çok erken yaşlarda, kurtarıcı olan ebeveyn yoluyla öğretilir. Buna örnek, kendi ihtiyaç duyulma ihtiyacı yüzünden çocuğunun her şeyini kendi yapan, aşırı korumacı anne babalardır.
Bu ebeveynler şöyle der: “Dur, ben senin yerine yaparım? ya da, “Sen çok küçüksün, bırak abin yapsın.” Böylece çocuk sürekli olarak yaşından, cinsiyetinden ("Kızlar bunu yapamaz,” ya da, “Erkeklerin onu yapmaması lazım”) ya da beceri eksikliğinden dolayı kendisi yerine onu yapacak başka birine ihtiyaç olduğu mesajını alır.
Toni gücünü eline alıp kurban oyunundan çıkmaya teşebbüs ettiğinde, kendini korkmuş, güvensiz ve kontrolden çıkmış hissediyordu.
Kurban oyunu onun “konfor alanıydı”
Kavga etmek nasıl bir yakınlaşma yolu olabilir?” diye merak edebilirsiniz.
Biraz yakından baktığınızda iki insanın kavga ederken yoğun şekilde kendilerini birbirlerine verdiğini görürsünüz.
Temas olumsuz bile olsa yine de temastır.
Bazı insanlar olumlu, sevgi duygularını ifade etmeyi hiçbir zaman öğrenmemişlerdir; o yüzden kavga onlara çok daha tanıdıktır.