Bir hasret var bende cümlelere sığmayan,acıyla anlatılabilen bir hasret.
Gündüzleri yalnız bırakmıyor hayat mücadelesi.Akşam oluyor ve bana bir tek ben kalıyorum.Gözlerimi yumuyorum,üç kere ismini tekrarlıyorum ve hayalin gelip giriyor odamdan içeri.
Sımsıkı sarılıyorum ona,sıkıntılarımı yokluğunu anlatıyorum.Ve her akşam daha bir farklı anlatıyorum.Ama her akşam söze,bir hasret var bende diye başlıyorum.Dizilere uzanıp gözlerinin içine bakarak,hiç bilmediğim şarkıları söylüyorum.
Hasret dolu bu rüyanın en tatlı yerinde.Hayalin de terkedip gidiyor beni.O DA Senin gibi insafsız çıkiyor,ardına bile bakmadan çıkıp gidiyor.Sonra hasretin doluyor yüreğime.O an içimi yakan aşkınla ruhum sarsılıyor.Gururum ve onurum benle dalga geçerken,ben bir hasret vah bende diyerek duymazdan geliyorum onları.
Hasretine yenik düşünce,yalnızlık iniyor odama perde perde.Bir umutla çıkıyorum pencereye,belki diyorum.
Bomboş sokakları izledikçe köreliyor umutlarım.Yeniden yanaklarım ıslanıyor ayrılığın acısıyla.Gözlerimden yaşlar akarken bir çığlıkta haykırıyorum.Hala deli gibi seni sevdiğimi.
Bir hasret var bende diye yazıyorum odamın duvarlarına.Her akşam aynı işkence tekrarlanıyor.Bak işte,yine akşam ve yine aynı terane.Yokluğunun acısı yüreğime bir hançer gibı saplandığı gecelerde.Böyle ediyorum sabahı.Bir hasret var bende,cümlelere sığmayan acıyla anlatılabilen bir hasret.