Cümleler, kelimeler hatta duraksamak için aralara konulan virgüller bile insanın içinde kademsiz duyguların oluşmasına sebep olabilir miydi? Kademsiz her duygu, geçmişten gelen bir çığlığın içinde toparlanabilir ve ortaya dökülen detaylar, inceleme fırsatı vermeden insanı yaralayabilir miydi?
Kanım vücudumdan oluk oluk akarken ve gözyaşlarım yanaklarımı ıslatırken gördüm gerçeği. Acımasız insanlarla dolu bu dünyada, önemli olan tek şey bizdik. Bizi, bizden başkası kurtaramaz, öldüremez ve yeniden doğmamıza sebep olamazdı.
Kimsenin gelmesine ve elimden tutup beni kurtarmasına ihtiyaç duymuyorum çünkü biliyorum; ben kendi başıma bir bireyim, gücünü henüz yeni fark edebilmiş bir kadınım ve yok saymaya çalışanlara inat, varım.
Kurtulmak için kendi yaralarımı sarmaya çalıştığımın, kaybolmuş ruhumu bulabilmek için kendi iç savaşımı verdiğimin, attığım her yeni adımın beni daha güçlü kıldığını bildiğimin ve umudun var olduğunu her geçen gün çok daha iyi anladığımın hikayesi bu.
Benim hikayem.