Ahmet cengil
@cengilahmet
"Anne, Kim söyledi sana?1000Kitap
Ve zaman akar, hayat denen oyunun sahnesinde roller değişir. Bir zamanlar annesinin koynunda masum bir bebek olan o çocuk, şimdi kendi ayakları üzerinde durmaya çalışır. Yüreğindeki kırgınlık büyür, sorularına cevap bulamaz. Hayat, beklediğinden daha sert, daha acımasızdır. Düşer, kalkar, yorulur ama devam etmek zorundadır. Çünkü bu dünyada kimse ona durup dinlenme şansı vermez.
Geceleri başını yastığa koyduğunda, içini kemiren o soru hep aynı kalır: "Bütün bunlara gerçekten değer miydi?" Bir lokma ekmek için verilen mücadele, sevdiklerini kaybetmenin sızısı, hayallerin birer birer solup gitmesi… Bunların hiçbiri ona sorulmamıştı. O, yalnızca huzurun içinde yaşamak istemişti ama dünya, ona öğütülmesi gereken bir taş gibi davrandı.
Şimdi dönüp ardına bakınca, annesinin sıcacık kollarını, o masumiyet dolu günleri hatırlar. Zamanında bir an olsun karnında kıpırdayan bir can, şimdi hayata karşı savaşan bir bedene dönüşmüştür. Ama sormaya devam eder içindeki o sessiz ses: "Anne, kim söyledi sana yavrunu doğurmayı?"
Reklam
Yaram var diye konuşmaya başlarsanız bir kısmı yaranıza bakmaya gelir, bir kısmı yaranızı taşlamaya. Ama yara aynı yerde kalır.
Bülent PARLAK
Ve her şey bittiğinde hatırlayacağımız şey; düşmanlarımızın sözleri değil, dostlarımızın sessizliği olacaktır.
- Aliya İzzetbegoviç
"kaç kez bilmiyorum, yüreğim üşüdükten sonra soğuk insanların olabileceğini yaşadım
hep iyi insan olmayı öğrenmiştim
kötüleri tanıtmamıştı kimse, düşe kalka anladım"
Aralık 2020/