Ceren

öyle işte...
Ben,sevildiğimi anlaşıldığımı sandığım için incindim.Yoksa insan hiç beklemediği bir yerden bu kadar sarsılmazdı.Çünkü sevildiğini zanneden biri, suskunluğu bile şefkat sanır.İlgisizliği yorgunluğa
İnsanoğlu bazen öyle çok konuşmak ister ki... Ama ne söyleyeceğini, nereden başlayacağını bilemez. İşte tam da böyle anlarda, en iyisi susmaktır. Susmak... Kendi yaptıklarının bedelini nasıl ödeyeceğini düşünmek; günaha nasıl sürüklendiğini, karşı tarafa tek bir suç bile yüklemeden, kendi aciziyetini sorgulamaktır...
Bazı insanlar öyle ölümle iç içe yaşar ki.. Ahiret gerçeği öyle içlerine işler ki bir süre sonra bu dünyaya köklenemez,aidiyet hissedemez... Bir anda nefsi ile mukayesesi başladığında ise dünyada kendine yer bulamazken, evim dediği dört duvar yere bile sığamaz olur...
E.E. Cummings der ki
Seni diğerlerinden farksız yapmaya, bütün gücüyle gece gündüz çalışan bir dünyada, kendin olarak kalabilmek, dünyanın en zor savaşını vermek demektir. Bu savaş bir başladı mı artık hiç bitmez...!