"Ama unuttuğunuzu hatırladığınıza göre? Neyi unuttuğunuzu da..."
"Haa, tabii, ne yaptığımı hatırlıyorum. Ama onunla yaşamayı öğrendim."
"Ne gibi?"
"Depremle yaşamayı öğrenmek gibi. O olay artık delirtmiyor beni."
Karanlıkla baş başa kalınca keyfim kaçtı. Garip şey, Ses varken karanlık bir biçimde deliniyor gibiydi. O konuşurken nerede ve hangi şartlarda olduğumu unutuyordum. Ama gittiğinde, önümde uzanan geceyi hatırlayıp huzursuzlanıyordum. Demek, karanlık dahi bir başına olmakla ilgiliydi.