ceren
@cerenuzzun
psychology
44 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dışarıda, karanlıkta bir yerlerde bir anka , Harry'nin daha önce hiç duymadığı bir şekilde şarkı söylüyordu: müthiş güzellikte, iç parçalayıcı bir ağıt. Ve Harry, tıpkı daha önce de anka şarkısı duyduğunda olduğu gibi, müziğin kendi dışında değil, içinde olduğunu hissetti. Arazide yankılanan ve şato pencerelerinden içeri süzülen, sihirli bir şekilde şarkıya dönüşmüş kendi kederiydi sanki.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Voldemort ilk kez gülümsedi. Gergin bir sırıtıştı bu; kötücül bir şey, hiddet ifadesinden daha tehditkar.
"Yine o eski hikaye," dedi yumuşak bir sesle. "Ama dünyada gördüğüm hiçbir şey, sevginin benim sihrimden daha güçlü olduğu şeklindeki o meşhur beyanları desteklemiyor, Dumbledore."
"Belki de doğru yerlere bakmamışsındır," dedi Dumbledore.
"Şimdi durup düşşünüyorum da, ailemizin yarısı hayatlarını sana borçlu görünüyor," dedi Mr Weasley boğuk bir sesle. "Eh, söyleyebileceğim tek şey şu: Ron'un Hogwarts Ekspresi'nde senin kompartımanında oturmaya karar verdiği gün, Weasley'ler için şanslı bir günmüş, Harry."
"Beni 'tepeden tırnağa Dumbledore'un adamı' olmakla suçladı."
"Ne büyük kabalık."
"Ben de öyleyim dedim."
Dumbledore konuşmak için ağzını açtı, sonra yine kapadı. Harry'nin arkasında, anka Fawkes usulca, yumuşak, müzikal bir çığlık koyuverdi. Harry birden Dumbledore'un parlak mavi gözlerinin hayli sulandığını görüp, fena halde mahçup bir şekilde derhal bakışlarını dizlerine kaydırdı. Ancak Dumbledore konuştuğunda sesi titremiyordu.
"Çok duygulandım, Harry."