Ceyda Ustaömer
@ceydausamer
"Beni hiç bir şey ilgilendirmiyor. İstemiyorum. Düşmanlarımızla olmaz. Kocan olacak o şerefsizi de istemiyorum. Sen de bir Fransıza yardım ettin. Sana üç tane mektup geldi. Sen bir casusun." ...
" İşte, işte. Şerefsizsiniz. Polisi arayacağım. Her şeyi ele verdiniz." Bir yığın mektup attı önüne.
Sayfa 176
" Ondan haber alamadım. Neler yaptığı konusunda bugüne kadar bana hiç yazmadı." Clarissa böyle konuşarak kendisini işin dışında tuttuğunu sanıyordu. Ama babası şöyle cevap verdi: " Doğrusu da bu. İnsan kendi karısına bile bir şey söylememeli. Görev görevdir. Onun bu yanını seviyorum."
Sayfa 164
"Brancoric, sizinle açık konuşmam mümkün değil mi?.. Siz çocuğa... cidden... soyadınızı verir miydiniz– sizin olmayan ve babasının kim olduğunu bilmediğiniz bir çocuğa, yabancı bir çocuğa? Kendi soyadınızı?"
" E... Elbette... Buna izin verirseniz."
Sayfa 148
Bütün bunlar olurken tek düşüncesi kendi çocuğuydu. İki gün önce karnında onu hissetmişti. O günden beri her şeyi farklı görüyordu. Artık önemli olan sadece ülkesi ve görevi değildi. Diğeri, yani çocuğu, hayatını belirlemeye başlamıştı sanki.
Sayfa 131
Ayakta kalmaya gayret ediyor güçbela çalışmaya devam ediyordu, ta ki o korkunç 19 Ekim gününe kadar. Yine kendini çok yormuştu. Bana neler oluyor, dedi kendi kendine. İçeri bir ulak girdi. Babasından bir telgraf getirmişti: " Eduard şehit Sırbistan." Ondan sonrasını hatırlamıyordu.
Sayfa 102