Böyledir bu dünya,yaşam cömertlik ister: İnsanın kendi içindeki karakteri yetiştirmesi, ama bunu yaparken de çevredeki hiçbir şeyi algılamaması,hâlâ soluk alsa da ölü olmaya benzer.
Kimbilir neden en basit gerçeklikler,anlaması en zor olandır.
Ben o zaman aşkın en önemli niteliğinin güç olduğunu anlasaydım,olaylar bir olasılıkla başka türlü çözümlenirdi.
Tanrı’nın olduğu yerde rastlantıya yer yoktur,onu simgeleyen o basit sözcüğe de elbette.Her şey yukardan düzenlenmiş,belirlenmiştir. Başına gelen her olay olur,çünkü bir anlamı vardır. Dünyanın bu görüşünü kucaklamakta tereddüt etmeyen insanları,seçimlerinin hafifliği nedeniyle kıskanmışımdır hep.
Mutsuzluk genel olarak dişi çizgiyi izler. Bazı kalıtsal anomaliler gibi anadan kız evlada geçer. Geçerken de zayıflayacağına daha yoğun,daha kalıcı ve derin olur.