Yüzünde bir çizgi,saçında bir ak
Görünce: “En sonra hazan!” dedin mi?
Elini alnına koyup dalarak:
“Bahara döneyim bir an!” dedin mi?
Geçiyor geceler,günler bir örnek,
Bir koku veriyor işte her çiçek,
Bilmiyor seslerle renkler değişmek…
“Boş yere dönüyor cihan!” dedin mi?
Ne kurban kes artık,ne de mum ada,
Yetmiyor bir ömür bin bir murada!
Bir tatlı gün geçti hayatından da:
“Devam et,ey güzel zaman!” dedin mi?
Dedi: -Yandım bu işe,daha pek çok yanarım.
İnsan ölüm dururken, yaşar mı böyle yarım?
Dedim ki: -Ona değil,kendi hayatına yan,
Ey göğsünün altında kalbi yokken yaşayan!
Senin yaran kapanmak nedir bilmez,derindir;
Teselli denen deva fani kederlerindir.
Ezeli bir ıstırap,imkanı var mı,dinsin?
Sen ki, ey çulsuz gezen,ıstırabın kendisin!