Bu ağıdı öldüğün için söylemiyorum Sen ölmedin Rüveyda; At vuruldu; ben öldüm. Her hamlesi bir tabut şimdi bakışlarının Yıkayıp kefenledin; mehtabına gömüldüm. Her iklime kanatlı bir haberci salsınlar Çağır aşıklarını, namazımı kılsınlar:)
Var olmanın içinde hayaller kadar uyanışlar da vardı. Ölüm, bir kez daha yaşam için uyanıyordu. Onun uyanışı, dirilişin içindeki rüyaydı. İnsan yaşama tutunduğu kadar kendi gerçeklerinde de çoğalıyordu. Bu evrensel bir döngüydü. İnsanı ancak umut yok edebilirdi. Çünkü var etmek, sadece umudun içinde saklıydı.
Yaşadığını anladığında ölürsün.
Öldüğünü anladığında uyanırsın.
Uyandığını anladığında ise dirilirsin.
Tanrı'ya Yolculuk