İnsanın içinde bir ses varmış öğrendim. O ses hiç susmazmış öğrendim. O ses kadar hain bir şey yokmuş öğrendim. İnsanın ta içinden, kıyamet gibi bir ses.
Ah! Keşke bir alet icat edilse de, konuşsan içine, ben de sesini dinlesem. Aramızdaki uzaklık yok oluverse. İcat edilmediğine göre, yaz bana, bize yaz.
Deseydin ki , "Şimdilik yazmayacağım."
kutsayacaktım "şimdilik" sözcüğünü. Ümidim o sözcük olacaktı, ama yok ki yerinde. "Artık" diyorsun; "asla" mı demek bu? Sözcükler çınlayıp duruyor beynimde. Bu gece sevdam hüzünlendi işte. "Asla" olamaz değil mi? Olmamalı!