Jose Saramago denen arkadaşımızın cidden nokta işareti ile alakalı ciddi bir sıkıntısı olduğunu düşünmeme sebep olan bir başka kitabıdır efendim kendileri.
Sayın Saramago, Noktalama yerine virgül kullandığı için karşılıklı geçen diyaloglarda (okuduğum kitaplarından anladığım ve hissettiğim kadarı ile) Tertuiano mu bunu dedi, Doktor mu konuştu, Doktor'un eşi miydi, Maria De Paz mı dedi şimdi bunu derken çok defa tekrar tekrar okuduğum yerleri oldu. Bence Üstadımızın bilinçli olarak böyle birşey yaptığını düşünüyorum. Hissettiğim sanki ulan bu cümleyi dese dese atıyorum Tertuliano der demek ister gibi. Okuyucuyu da bir şekilde oyunda yani romanda tutmaya çalışıyor gibime geldi. (güzel taktik) Şimdi buraya kadar yazdıklarım ve birazdan alta döşeyeceğim Saramago güzellemelerini okumak istemiyorsan değerli okur mouse u aşağı kaydırabilirsin SİTOP.
Saramago üstadı Körlük adlı eseri ile tanıdım. Konusu işlenişi ve üstadın mahareti tartışmasız çok etkiledi beni sonra, İkinci olarak kopyalanmış adamı okuma şerefine eriştim.
Saramago benim okuduğum ve kendime yakın hissettiğim nadir yazarlardan. Sebebi şu bana göre; duyguları kelime ile ifade etme konusundaki mahareti noktasında (ki burada çevirenin de hakkını vermek gerekir) eline su dökülmez.
Ama kendisinde en sevdiğim özelliği ise inceden veya bazen de gözüne soka soka yaptığı laf sokmalarının hastasıyım.
Olayları anlatışı ve yaşanan hisleri anlatırken ki ulan evet bende tam böyle düşünüyordum hissiyatı bana kendisini inanılmaz sevdirmiştir. Boş Roman Çıkarsa alır bakarım o kadar net yani.
Gelelim Kitaba ; Kitap ismi de kendini bariz bir şekilde spoiler vererek ifade ettiği üzere Kopyalanmış iki kişinin (Tertuliano ve Antonio) nun hikayesi üzerine kurgulanmış, bazı yerleri gerilim-polisiye tadında, çokca Saramago
Hayat bana hiçbir şeyin göründüğü kadar basit olmadığını öğretti, sevgili Maximo, ve bir şey ne kadar basit görünüyorsa içimizde o kadar şüphe uyandırmalıdır.