pati
@chocomilk
bir kitap kurdu olmak istiyorum ^3^
Ama odama kapanıp yas tutacak, ağlayıp sızlayarak uykuya dalacak halim yoktu; bunu yapamazdım. Dışarı çıkmayı göze almalıydım, acı vermesine rağmen, bu şehrin büyüklüğüne rağmen...
Reklam
"Her nereye gidiyorsan, her ne yapacaksan, beni de yanına al. Beladan uzak dururum. Ben sadece... Lütfen." Son kelime boğazıma düğümlenmişti. Bu kelimeden nefret ediyordum. Çünkü Tamlin'in üzerinde hiçbir etkisi olmuyordu.
... "Benimle gelirsen, geri dönüşün olmaz. Gördüklerini bu sarayın dışındaki birine anlatmana izin veremem. Çünkü bunu yaparsan çok kan dökülür -- benim halkımın kanı."
Günün birinde. Belki… belki Tamlin kendine gelirdi. Cerahatli korkunun çentikli yarasını tedavi edebilir, kendini iyileştirebilirdi. Belki ben de kendimi toplardım. Kim bilir.
"Yapacak işlerin yok mu?" diye sordum.
"Elbette var," diyerek omuz silkti. "O kadar fazla işim var ki bazen sahip olduğum güçle dünyayı dümdüz etmek ve bembeyaz bir sayfa açmak istiyorum. Kendime bir parça kahrolası huzur alabilmek için."
''Benden ne istiyorsun?''
''İstemek? Öncelikle bana teşekkür etmeni istiyorum. Sonra, üzerindeki şu berbat elbiseyi çıkarmanı istiyorum. Tam da...'' Dudaklarını öfkeyle büzdü. ''Tam da Tamlin'in ve aptal aptal gülümseyen o rahibenin istediği gibi olmuşsun: Ceylan bakışlı masum bir kız.''
''Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun. Bizim hakkımızda.''
Rhys çokbilmiş bir edayla gülümsedi. ''Peki, Tamlin biliyor mu? Neden her gece midendekileri dışarı çıkardığını soruyor mu, ya da neden o malum odaya giremediğini, o malum renge bakamadığını?''