İnsan bazen en çok kendinden yorulur.
Güçlü görünmeye çalışmaktan, kimseye belli etmemekten, her şeyi içine atmaktan, 'iyiyim' demekten.
Oysa en büyük savaşı kendi içinde verir insan. Ve en çokta kendine yenilir.
Biriktirdikçe ağırlaşır, sustukça tükenir.
Düşünmekten, üzülmekten ziyade rol yapmaktan, duygularını bastırmaktan yorulur insan.
En çokta kimse görmesin diye sakladıklarının altında ezilir.
Bir başkasının onu nasıl sevebildiğini, sevmeğe nasıl hakkı olduğunu bazen anlamıyorum, çünkü onu yalnızca ben o kadar yürekten ve o kadar fazla seviyorum ki , ondan başka ne bir şey tanıyor , ne bir şey biliyorum, ondan başka da bir şeyim yok zaten!