Ceren Seda Çiçek Budak
@cicekcs
Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi
AGD GM Eğitim Uzmanı
Çocuk bağlanma ve aidiyet dönemi sürecinde duygusal güç kazanamadıysa, aşk gibi yoğun duygular yaşadığında iradesini kullanamaz, kendini ve duygularını yönetemez. Ebeveynleri nasıl endişe edecekleri kısım burasıdır. Yoksa tüm aşamaları tecrübe ile aşmış, her zaman duygularını yaşamasına izin verilmiş çocuklar sosyal aileye talana içine girdiklerinde kendilerini korurlar.
Reklam
Doyumsama yoksunluğunun sebep olduğu bağımlılık ilişkileri, içteki açlığın ürünüdür. Kişi doyumsayamadığı kadar bağımlılık riski taşır. Bağımlılık ise bir haz ilişkisidir, ruhsal açıdan beslenme çabasıdır. Böylelikle ruhunu dingin tutmaya çalışır insan.
Kız erkek arkadaşlıklarına baktığımızda ruhsal duyumsama yaşayamamış kişilerin, işte bu yüzden tehlikeli, patolojik ilişkiler kurduklarını görürüz.
Kız çocuk babasından ne kadar eksik kalmışsa o kadar erkek arkadaşa, erkekte ne kadar annesinden eksik kalmışsa o kadar kız yönelir ve aralarında bağımlılık ilişkisi ortaya çıkar.
Bazı kimseler aile hayatında mutludur, iş hayatında oldukça başarılıdır, bedeni sağlıklıdır, eşi tarafından oldukça seviliyordur ama yine de ''Her şeye rağmen kendimi çok değersiz ve kötü hissediyorum. Ne kadar çabalasam da bu duygudan kurtulamıyorum" derler. Çünkü ben algıları suçluluk ve değersizlikle şekillenmiştir.
Anne baba çocuğunu yetiştirirken eğer günah ve ahlaksızlık faktörünü "Şimdi büyük günaha girdin, harama bulaştın, cehennemde yanacaksın." gibi cümleler kullanıyorsa; Bu kez 'ben' algısı "Günahkar" tanımı üzerine oluşur. Büyüyüp, dinini yaşayan, herkesin ahlaklı -dindar diye tanımladığı biri olsa da; o hep kendini 'çok günahkar' hisseder.
Reklam