Hayat deneyimlemekten ibaret. Mutluluğuyla üzüntüsüyle heyecanıyla hayal kırıklığıyla kavuşmasıyla hasretiyle. Yaşamaya ve hayatın içinde barındırdığı tüm potansiyelleri beklemeye devam
Uğruna. Uğruna bütün gururlar alt üst edilmeli ve edilir. Hasretinin derin ağırlığını vücudumda yaşarken bunları söyledim kendime. Uğruna bütün gururlar alt üst edilmeli ve edilir. Hayalde bile gözlerine bakamıyorum onları dinleyemiyorum oysa kimse yok etrafta kimsenin olmadığı gibi bizi aydınlatıp görünür kılacak ışık ışık hüzmesi bile yok. Yine de bakamıyorum karanlığa nispet içine girdikçe sonsuzluğu barındıran gözlerine. Bütün yeşillikler sonsuz onların göğsünde açan bütün o çiçek kokuları sonsuz. Gökyüzü. Gökyüzü. Ferahlatıcı yeşilliğinden de ferahlatıcı. Maviliğinin üstünde küçük beyazlıklar. Beyazlıkların arkasında gizlenen ışık. An bir ama geri kalan her şey sonsuz. İşte bu oluyor gözlerine bakınca. Ki şuan gözlerine bile bakmıyorum. Hayalime olan yansıması sadece. Sen güzellik ve ferah dolusun. Sen. Sen
Her sabah diriliş komedisini ve her akşam mezara giriş komedisini oynatan, ikisi arasında da cansıkıntısı kefeninin azabından başka hiçbir şey yaşatmayan o fiiliyat utancından kurtarın beni...