Zevkin doruklarına varılan yer bir yatagin içi değildir: Azizelerin kendinden geçişlerinde size sezdirdileri, mehtap altında yaşanan bir vecdde nasıl bulunur?
Eğer herkes yalnızlığını kendi akışına bıraksaydı, tanrı, mevcudiyeti her noktada kendimize karşı duyduğumuz o korkuya ve terbiyemize bağlı olan bu dünyayı yeniden yaratmak zorunda kalırdı..
Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formalite yerine getirmek için ölürüz: sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz ânı ileriye atmamıza bağlıymış gibi