Benim için kitabın en çarpıcı tarafı, kırılmayı bir zayıflık değil, bir geçiş kapısı olarak görmesi çatlaktan ışık sızar fikri kitap boyunca sadece bir metafor okudukça insan kendi çatlaklarını fark etmeye başlıyor. Bastırdığımız duygular, susturduğumuz korkular güçlü görünmek uğruna taktığımız maskeler hepsi çok tanıdık. Zihnin sürekli konuşmasına karşı sessizliği öneriyor ama bu sessizlik yüzleşme düşünceleri bastırmak yerine izlemeyi, kendine şefkatle yaklaşmayı anda kalmayı vurgulamış yazar.