Bir ışık vardı aramızda... Ne tamamen bizi aydınlatacak kadar güçlüydü ne de yok sayılacak kadar küçük. Tıpkı içimde kalan hisler gibi.
Bazı hislerin adı yoktur. Ne tam olarak özlem dersin, ne kırgınlık, ne de sevgi... Hepsi birbirine karışır ve insanın içinde sessizce büyür. Dışarıdan güçlü görünürsün ama geceleri içinin bir yerinde hâlâ kapanmayan bir boşluk vardır. Ne kadar görmezden gelmeye çalışsan da bazı insanlar kalbinin en sessiz yerine yerleşir; unutamazsın, tamamen vazgeçemezsin de. En kötüsü de budur zaten... Birine artık dokunamıyor olmak ama hâlâ onu hissedebiliyor olmak. İçimde susturamadığım bir şey var sanki; yarım kalmış cümleler, söylenememiş hisler, geç kalınmış duygular... Ve insan bazen neden bu kadar kırgın olduğunu bile açıklayamıyor. Sadece içinde ince ince sızlayan bir şey taşıyor. Kimse fark etmese bile, bazı geceler insanın kalbi kendi sessizliğinde yoruluyor
İçimde hâlâ kapanmayan bir oda var. Duvarları karanlık, ortasında incecik bir ışık... ve tam karşısında, artık bana ait olmayan biri.
K.A.A💙
Reklam
Bazen mutluluk çok büyük şeylerde saklı olmuyor. Birkaç içten kelime, doğru zamanda gelen bir mesaj ve insanın içini kaplayan o güzel his...
Sonrası sessizlik…
Birini kaybetmek bazen gidişiyle olmuyor. Bazen onun artık sana ait olmayan bir hayata alıştığını gördüğün anda başlıyor asıl kırgınlık. İçimde tuhaf bir boşluk var bugün; ne anlatabiliyorum ne de susturabiliyorum. Sanki yıllardır içimde sakladığım bütün ihtimaller aynı anda yok olmuş gibi. Bir anda öğreniyorsun ki, sen hâlâ aynı yerde beklerken o çoktan başka bir hayatın içine karışmış. İşte o an kalbin kırılmıyor sadece… insan kendi içinde de biraz eksiliyor. Sevdiği kişinin başka birine gülüşünü düşününce bile kırılırmış meğer. Ve bazı acılar vardır, kimse görmez ama insanın içindeki bütün sesi susturur.
K'nin Ardında:)
K'nin Ardında
En çok da yarım kalan şeyler yoruyor insanı. Bir veda kadar net olmayan, bir kavuşma kadar mümkün de görünmeyen şeyler...
Reklam