Bazen mutluluk çok büyük şeylerde saklı olmuyor. Birkaç içten kelime, doğru zamanda gelen bir mesaj ve insanın içini kaplayan o güzel his...
Sonrası sessizlik…
Birini kaybetmek bazen gidişiyle olmuyor. Bazen onun artık sana ait olmayan bir hayata alıştığını gördüğün anda başlıyor asıl kırgınlık. İçimde tuhaf bir boşluk var bugün; ne anlatabiliyorum ne de susturabiliyorum. Sanki yıllardır içimde sakladığım bütün ihtimaller aynı anda yok olmuş gibi. Bir anda öğreniyorsun ki, sen hâlâ aynı yerde beklerken o çoktan başka bir hayatın içine karışmış. İşte o an kalbin kırılmıyor sadece… insan kendi içinde de biraz eksiliyor. Sevdiği kişinin başka birine gülüşünü düşününce bile kırılırmış meğer. Ve bazı acılar vardır, kimse görmez ama insanın içindeki bütün sesi susturur.
K'nin Ardında:)
K'nin Ardında
En çok da yarım kalan şeyler yoruyor insanı. Bir veda kadar net olmayan, bir kavuşma kadar mümkün de görünmeyen şeyler...
Bazı insanlar gittikten sonra geriye sadece anılar kalmıyor; gün içinde anlatmak isteyip anlatamadığın şeyler de kalıyor. Bir zamanlar en küçük ayrıntıyı bile paylaşmak istediğin birinin, şimdi haberi bile olmayan günlerin oluyor. En tuhafı da bu sanırım... Bir zamanlar birkaç saat konuşmayınca eksikliğini hissettiğin biriyle, şimdi koca günlerin sessiz geçmesi. İnsan alışıyor sanıyor ama bazı geceler geçmiş, hiç davet edilmeden gelip yanına oturuyor. Sonra fark ediyorsun ki özlediğin şey sadece bir insan değil; o mesajları, o sohbetleri, o tanıdık hissi ve bir zamanlar kalbinde kapladığı yeri.