Çisemnur Özen
@cisemozen
çiçekler sevildikçe büyür
Eskiden padişah ve vezir dalkavukluğu ne ise, bizim demokraside halk dalkavukluğu da o! Zat-ı akdes-i padişahi yerinde haşmetlü seçmen! Okumak bilmez ama Sorbon felsefe hocasına sağduyusu ile taş çıkarır, okul görmemiştir ama tarlada elleri nasırlana nasırlana bizim liselerde öğrenemediğimiz gerçekleri kavramıştır. Bizde halkçı bu. Halk düşmanı da okuma yazması olmayana cahil diyen!
Atatürk öldükten sonra din adamı adı altında Atatürk düşmanları yetiştirmek ve onların hocalık ettiği hafız okullarında Batı medeniyetçiliğini gavurluk gibi tanıtmak cinayetini işlemiş olan demokrasi politikacıları utanmalıdırlar.
Bizler yemin ettikleri anayasa prensiplerine inanmayanların, yani 1839 Tanzimatı’ndan yüz yirmi dört yıl sonra Batılılaşma davasını benimseyemeyenlerin yahut taassup ve cehalet yığınlarına hoş görünmek için hala 1839 öncesi şeriat düzenini savunanların yarattıkları krizlerden kurtulamıyoruz.
Türkçülerin gerek devlette gerek dilde reform davaları Atatürk devrimciliğine göre, ister istemez zayıf kalmıştır. Ne dilde Arapçadan ayrılabilmişler ne de devletin dini olmayacağını, hilafetin ve meşihatın dinde de, yeniçağ devletinde de yeri olmadığını öne sürmüşlerdir.
Son elli yıl içinde büyük karanlıklarımıza talih üç defa ışık vermiştir: Biri Balkan devletlerinin aralarında anlaşamayarak Bulgaristan’a harp açmalarıdır. Trakya’yı böyle kazandık. İkincisi Birinci Dünya Savaşı’nda Bolşevik İhtilali olduğu için İngiltere, Fransa, İtalya ve Amerika’nın harbi Rusya’sız kazanmalarıdır. İstanbul’u böyle kurtarabildik. Üçüncüsü de 1918 de tıpkı 1913’te olduğu gibi, ellerimiz kollarımız bağlı, büyük devletlere kendimizi teslim etmişken ve bir tek Türk’ün ağzında “istiklal” sözü yokken, yolumuz üstüne Mustafa Kemal gibi bir kurtarıcı düşmesidir.