Rıza Çelik
@clkriza
sen git artık
anlatabilirim diye sustum,
sustum ama anlamıyorsun işte.
mecali kalmamış bir ağzın
sökülen harflerinden sesleniyorum sana son kez.
her sonu yeniden yaratan bir çocukluk
ağlamaktan uykuya yenilen gözlerini giyerken
seni öyle çıplak bir anda affettim.
affettim ama
beni anlamıyorsun işte.
düşen bir kemiğin ardından
etin bozulan yanlarından koştum sana
çürümüş, solmuş.
ben rengini sende giyinmiş gökkuşağıydım gökte
gözlerinden halkın düşen bir kahramanı
içinde bana büyüttüğün aykırılıklara düşman bir gladyatördüm
evveli, sonrası olmayan bir masalın
belini dik tutmaya çalışan samana arka çıkan yancı
seni yanıma nasıl kavuştururdum diye sığındığım türkçeye çektiğim yabancılık...
kalın giyin artık
kış kasım'a kin
sert vurur soğuk.
sorma
anlatamam, bununda bir anlamı yok artık.
ağladım
dilediğim çok şekerler düştü
düştü
dizlerimi kanattığım yerlere.
küsmedim, darılmadım da hiç bir eksikliğe
git.
belki kalman
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
şimdi yüzümün sana dönük olmadığı;Siyaset
şimdi nasıl bütün çıplaksın, bilmiyorum.
yüzünde uykunun kabarttığı akşam saatleri
ve
benim ellerim nasıl rasyonel.
sevgilim, bu istanbul
işgaller halka açık mekanlardan başlıyor
kalplerimiz çok sonradan.
haydarpaşa’ya uzanan kısa bir gömleğim
hazırlıksız yakalandığım ağlamak
içten bile değil yolcular
çünkü beklenen dolmuşlar,
kaçırılan otobüslere tercih edilmiştir.
ama benim ellerim hala rasyonel.
şimdi nasıl bütün çıplaksın bilmiyorum,
yüzünde geçtiğimiz yaz
göz altlarında benim karanlığım
ve
benim ayaklarım nasıl antimilitarist.
sevgilim, burası bulunmadığın işte...
içimdeki buhranlı düşünce felaketi
ya kan çıkacak ya ruh !
fakülte çıkışları yardım klüpleri
marmara istasyonuna yürüyen kalabalık
vergi dairelerindeki sıralar
ekmekliğe saklanmış sarımsak
yani
her şeyin içinde yalnızlığım