Kadın, kenarları ne çok severdi. Deniz kenarı, cam kenarı, yazma kenarı, mendil kenarı. Bunlar hem her yerdeki duruşunun karşılığı hem de gündelik konuşmalarında sıklıkla diline doladığı mahut terkiplerdi. Hayatın hengamesi ona ağır gelir, kendini kenara çekerdi. Göz kenarı demeyi, göz pınarı demek kadar önemserdi. Her şey yolunda giderken bir pürüz çıktığında "O da nazar boncuğu olsun" demez, o pürüzlere kenar süsü demeyi tercih ederdi. "Onlar kenar süslerim" demeyi mutluluk addederdi.