"Anlayıştan başka bir şeye,en zayıf kalbe ancak içten insan şefkatinin verebileceği güce ihtiyacı olan benim gibi biri için basit bir acıma bakışının ne kadar acı ve yıkıcı olabileceğini o anda anladım."
"Beş yıl önce,neredeyse aynı noktada, birlikte oturduğumuz,benim titreyip terleyerek ilk kez sol ayağımla yazı yazdığım günü hatırladım.Annem o zaman da yanımdaydı, şimdi de.Bana verdiği ilham hiç eksilmiyordu."
"Hiçbiri o eski mutlu çocuğu geri getiremiyordu.O artık yoktu.O çocuk gitmiş,yerine sinirleri kırık bir cam parçası gibi keskin ve telgraf telleri gibi gergin, sessiz, koca gözlü bir yaratık gelmişti."