Oğuz Atay, onu ölüme götürecek hastalığını öğrendikten sonra günlüğüne; "Geleceğini kaybetmek, yaşanan zamanı boşlaştırıyor" diye yazmıştı. Bu böyledir. İnsanı yaşama motive eden yegane şey yarının merakıdır. Bir insanın elinden yarınını alırsan, bu gününü öldürürsün.
"Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkıyla sever, meziyetlerimizi herkes zaten kabul eder" diyor Tanpınar Sahnenin Dışındakiler’de. Güzeli sevmek meziyet değil. Güzel olanı herkes sever. Meziyet; yıkıntının, çöküntünün altındaki madeni görmekte. Onu, bulup sevmekte.