Ayşe Nur
@conaysetus
20 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Artık ara
ara bile olsa tamamen mutlu olmak hiçbirimiz için mümkün değildi
çünkü ne zaman bir mutluluk anında birbirimize baksak hemen birimizin eksik olduğunu, tam olmadığımızı görüyor, bu yüzden de artık neşeli olma hakkımız uçup gidiyordu çünkü artık bütünlük diye bir
şey kalmamıştı. Bundan böyle yaz günlerinin tertemiz gökyüzünde
bile bizim için ufkun bir yerinde daima kara bir bulut olacak.
Reklam
Selçuk Baran’ın Bir Solgun Adam kitabında “solgun” terimi yalnızca fiziksel değil, ruhların da solabileceğini sade ama derin bir dille anlatıyor; kendimi çoğu zaman karakterin gözünden bakarken buldum. Olayları sanki odanın bir köşesinden izliyormuş gibi hissediyorsunuz; bazen de bizzat o adamın kendisi oluyorsunuz.
Kitap, hayatın tık tık ilerleyen bir mantığı olmadığını, insan kaç yaşına gelirse gelsin içinde o boşluk hissini taşıyabileceğini öyle etkileyici bir dille anlatıyor ki, okurken beni İran filmi izliyormuş gibi hissettirdi. İlk bakışta önemsiz gibi duran ayrıntılar aslında yaşamın küçük ama anlamlı kesitleri ve fark ediyorsunuz ki, gereksiz hiçbir şey yok; hepsi puzzlenin bir parçası.
Bir Solgun Adam, okudukça bana garip bir şekilde rahatlama hissettirdi; çünkü yalnız olmadığımı anladım, çoğu yerde kendimi okudum. Sanırım herkesin içinde bir solgun adam var. Ama herkese bir Dürnev Hanım nasip olur mu, orası muamma :))
Yaşamaya zaman bulamayan adam mıyım yoksa? Bir masal vardı, adam gölgesini yitirmişti... Ben neyimi yitirdim, bilemiyorum.
Elinden gelse, kuş olup bulutlara doğru kanat çırpacaksın. Ne var ki, kaldırımlara çakılısın işte.