Çalışıyordu. Daha çok çalışıyordu. Hedefler koyuyordu, projeler üretiyordu, hep bir adım önde oluyordu. Kendi zihnini meşgul tutmak için kendini tüketene kadar çalışıyordu.
Hep ölçülü, hep kontrollü, hep uzak... Konuşmaların arkasına duvarlar ördü, gülümse yişlerinin ardına hesaplanmış bir mesafe koydu. İnsanlar onu karizmatik buluyordu, başarılı, kendinden emin... Ama kimse, o duvarların ardında ne olduğunu bilmiyordu. Kendisi bile.
İnsanlarla konuştu, dostça göründü, hatta bazen sıradan sohbetler etti. Ama ne anlatırsa anlatsın, hiçbir kelimesi gerçek anlamda kendisine dokunmuyordu.